İnsanoğlunun
cennette bir öyküsü yoktu, öykü cennetten kovulduktan sonra başladı.
BİR DİYALOG
Yazamıyorum, dedi
kadın.
Yazdım, yazmasam çünkü
deli olacaktım, dedi adam.
Deneme yazamam, çünkü
ortada anlatacak bir ‘ben’ yok dedi kadın. Sen öldürdün onu!..
Yapma, başlama yine. Sığınma
buna. Sen ‘yazmanın şehveti’yle yaşıyorken bunu söylemen çok saçma, dedi adam.
Önemli bir şeyi
önemsiz, önemsiz bir şeyi de önemli hale getirebiliyorsun, bravo! dedi kadın.
“İnsan neden yazar?”
diye sordu adam. “Bencillikten dolayı.” diye de cevapladı. Evet, ben
bencillikten dolayı yazıyorum doğru, sense yaşamıyorsun bile.
Yaratma cesaretim yok
öyle mi? Kuramam, tasarlayamam öyle mi? Zarflarla sıfatlarla problemim mi var
benim? Kızdı kadın.
Sen söylenenden
hareketle söylenmeyeni keşfedemiyorsun, dedi adam. Sınır koyuyor,
ayrıştırıyorsun.
Sınırı koyarken derdim
sınırın dışına da çıkmak, bunu görmüyorsun, dedi kadın. Nehrin akışına
bakmıyorsun. ‘Orijinal’ ne demek bir fikrin yok değil mi? diye de sordu.
Sen büyük anlatılarla
karşılaşmadın daha, dedi adam.
Sen de orta halli bir
anlatı sayılırsın, seninle karşılaştım ya! dedi kadın.
Ben sözün sahibiyim,
dedi adam. Tanrı’dan bir şeyler var bende. Yazarken kendimi sağaltıyorum da.
Metni kutsa ama kendini
asla, dedi kadın.
Bir kelime anlamını
diğerlerinden alır, dedi adam.
Anlamın durduğu yerde
durursan ancak edebiyat yaparsın, dedi kadın.
Bir şeyi yapmak için
bir şeyi yıkmak mı gerekir? diye sordu adam.
Son nedir? diye sordu
kadın.
Başı ve ortası olan
şeydir, dedi adam. Senin niyetin ne? diye de ekledi.
Eylemlerime bak,
niyetimi eleverir, dedi kadın. Niyetimi hayatıma kodladım, diye de ekledi.
Ha ha ha! Bovarist bir
karakter olma yolundasın, dedi adam.
Niçin yazıyorsun? sordu
kadın.
‘Bu niçin yaşıyorsun?’
demek gibi, dedi adam.
Başka bir halta
yaramadığın için yazıyor olmayasın dedi kadın.
Güldü Tanrı. Olan
olması gereken olmayınca hikaye başlardı. “Herkes yazabilir.” dedi Tanrı. “Ben
de yazdım, yazıyorum. Ben bir hikaye yazarıyım.” diye de ekledi. “Yazacak
mısınız?” diye sordu.
Kesin olmayan her cevap
bir ümitti. Ve doğrusu insan çok nankördü.
Kuşadası Haziran/2015
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder